എന്റെ ശവപ്പെട്ടി ചുമക്കുന്നവരോട്
കവിത : എ അയ്യപ്പന്
എന്റെ ശവപ്പെട്ടി ചുമക്കുന്നവരോട്
ഒസ്യത്തിലില്ലാത്ത ഒരു രഹസ്യം പറയാനുണ്ട്.
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ
സ്ഥാനത്ത് ഒരു പൂവുണ്ടായിരിക്കും.
ജിജ്ഞാസയുടെ ദിവസങ്ങളില്
പ്രേമത്തിന്റെ അത്മതത്വം
പറഞ്ഞു തന്നവളുടെ ഉപഹാരം.
മണ്ണ് മൂടുന്നതിനു മുന്പ്
ഹൃദയത്തില് നിന്നു
ആ പൂവ് പറിക്കണം.
ദലങ്ങള് കൊണ്ട് മുഖം മൂടണം..
രേഖകള് മാഞ്ഞ കൈവെള്ളയിലും ഒരു ദലം.
പൂവിലൂടെ എനിക്ക് തിരിച്ചു പോകണം.
മരണത്തിന്റെ തൊട്ടു മുന്പുള്ള നിമിഷം
ഈ സത്യം പറയാന് സമയമില്ലയിരിക്കും.
ഒഴിച്ച് തന്ന തണുത്ത വെള്ളത്തിലൂടെ-
അതു മൃതിയിലേക്കു വലിച്ചെടുക്കും.
ഇല്ലെങ്കില് ഈ ശവപ്പെട്ടി മൂടാതെ പോകും.
ഇനിയെന്റെ ചങ്ങാതികള് മരിച്ചവരാണ്.
Short URL: http://paadheyam.com/masika/?p=593
Posted by 
Seeing the full poem for the first time. Liked it. Thank you.
പ്രണയം ,പണ്ടെന്നോ കാലം കൊണ്ട് പോയ
പ്രണയം ഇപ്പോഴും നെഞ്ചോട് ചേര്ത്ത് പിടിക്കുന്ന
കവി …മരണമില്ലാത്ത കവി